دعاهاي برخي افراد اجابت نميشوند،چونكه اينان از اين خداوندگار درون بيخبرند.

اينان تلاش ميكنند تا توجه خداوندي را جلب كنند كه به تصورشان در دور دستهاست، كه ممكنست مشكلات آنان برايش مهم باشد ،يا نباشد(يا چيزهائي از اين دست باورها)لذا دعا كردن به درگاه چنين خداوندي مأيوس كننده است وجاي تعجب نيست كه بسياري، براي دعا كردن هيچ تلاشي نميكنند.

يكي از حقايق شگفت آور دعا ، اينست كه دعائي مخلصانه وحقيقي با فشار يا ناكامي همراه نيست زيرا وقتي دعا ميكنيد با لذت خداوندي نيكوئي هاي والاي درونتان ارتباطي متعارف برقرار ميكنيد.

در<< دعاي واقعي شما به درونتان باز ميگرديد، نه برون>>

--- اندرز آگوستين ميگويد:  حيرت ميكنم كه انسانها بايد به دور دست ها بروند تا شگفتيها را نظاره كنند، در حاليكه از بزرگترين شگفتي-الوهيت عطا شده خداوندي شان - بي توجه ميگذرند. 

به درونتان نقبي بزنيد چرا كه حقيقت در اندروني ترين بخش وجودتان قرار دارد.